یک شاخه گل

ناب معلم

در دایـره کون و مکـان  ناب معلّم         بر ما شـده سر فـصل و سر باب معلّم

از بارقه عـلم ازل   گـشته  جدا تا           نوری  بدهد  نور    جهانتاب    معلّم

در روئیت عشق ازلی حـیدر کرار          شد ساقی میـخانه    اصـحاب   معلّم

جاری همه جا چشمه علم علوی شد       از دانـش  دنیا    اولوا لا لـباب   معلّم

هر جا که دمـیده گلی  از عـلم لدنی         سرمست از آن عطرو  گـل ناب معلّم

زد جرعه ای ازعلم الهی به نیستان        از  مـیکده  حق  شده  سـیراب   معلّم

کودک بدماغش برسید عطر گل یاس        بنیان  تـشـیع  شد  و   خوشاب  معلّم

برداشتم از خرمن دانش من حیرت          خنده    بلـبام   آمد  و  شـاداب  معلّم

                                                               حاتم نوروزی (حیرت)

بنام قادر مطلق

جانا بیاو بگذر از کوچه دلهای  پر تپش

 کانجا نوازشگر یکی مرده دلی در راه توست

دستی بزن رقصی بکن  

  شعری بدم با شبنم هر دیده ات  آبش بده  

   تا برگ وباری خوش دهد.

سنبل کند  خوشه گلی پر گل دهد.

(گلهای یاس و نسترن  )  در پارکهای قلب من   در باغ تو  در باغ من

 در موج گردون حیات هرگز مگیر از بوته ای

چون بوته ها آلوده و بی ریشه اند

از قامت طوبی فقط نقشی .بیاد داریم ما .

هر جا برایم شد کویر پر از سراب زور گیر

پیمانه ها وارونه شد آمد بزیر آمد بزیر.

                                      حاتم نوروزی (حیرت)